Φυτοθεραπεία στη Μάνη
Η βοτανοθεραπεία, που ονομάζεται επίσης φυτιατρική ή φυτοθεραπεία, είναι η μελέτη της βοτανικής και της φαρμακογνωσίας και η χρήση φαρμακευτικών φυτών, τα οποία αποτελούν τη βάση της παραδοσιακής ιατρικής. Αν και υπάρχουν περιορισμένα επιστημονικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των φυτών που χρησιμοποιούνται στη βοτανοθεραπεία του 21ου αιώνα (η οποία γενικά δεν παρέχει πρότυπα για την καθαρότητα ή τη δοσολογία), το πεδίο εφαρμογής της βοτανοθεραπείας περιλαμβάνει συνήθως την εφαρμογή ή την κατάποση φυτικών, μυκητιακών και μελισσοκομικών προϊόντων, καθώς και ορισμένων μετάλλων. Τα σύγχρονα συνταγογραφούμενα φάρμακα που έχουν ως βάση τους τα φυτικά φάρμακα περιλαμβάνουν την ασπιρίνη και την κινίνη.
Στη Μάνη, μια περιοχή που για εκατοντάδες χρόνια καταπιέστηκε σε μεγάλο βαθμό από ξένους εισβολείς και της οποίας ο πληθυσμός έπρεπε να βασίζεται εξ ολοκλήρου στον εαυτό της για υγειονομική περίθαλψη, διατροφή και ευεξία, οι πρεσβύτεροι έχουν μεγάλη γνώση των βοτανικών φαρμάκων για μια ποικιλία ιατρικών παθήσεων και καταστάσεων.
Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι η χρήση φαρμακευτικών φυτών χρονολογείται από την Παλαιολιθική εποχή, περίπου 60.000 χρόνια πριν. Στην αρχαία Αίγυπτο, τα βότανα αναφέρονται σε αιγυπτιακούς ιατρικούς παπύρους, απεικονίζονται σε εικονογραφήσεις τάφων ή σε σπάνιες περιπτώσεις βρίσκονται σε ιατρικά βάζα που περιέχουν ίχνη ενώσεων φυτικής προέλευσης.
Τα πρώτα γνωστά ελληνικά βότανα προέρχονται από τον Θεόφραστο από την Ερεσό, ο οποίος, τον 4ο αιώνα π.Χ., έγραψε την Historia Plantarum στα ελληνικά, από τον Διοκλή από την Καρύστο, ο οποίος έγραψε κατά τον 3ο αιώνα π.Χ., και από τον Κρατέα, ο οποίος έγραψε τον 1ο αιώνα π.Χ. Μόνο λίγα αποσπάσματα αυτών των έργων έχουν διασωθεί άθικτα, αλλά από ό,τι έχει απομείνει, οι μελετητές παρατήρησαν επικάλυψη με τα αιγυπτιακά βότανα. Τα βότανα χρησιμοποιούνταν επίσης ευρέως στην παραδοσιακή ιατρική της αρχαίας Ινδίας, όπου η κύρια θεραπεία για ασθένειες ήταν η διατροφή. Το De Materia Medica, γραμμένο αρχικά στα ελληνικά από έναν γιατρό και βοτανολόγο, τον Πεδάνιο Διοσκουρίδη από την Κιλικία (περίπου 40-90 μ.Χ.), είναι ένα παράδειγμα βοτανικής γραφής που χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες μέχρι τον 17ο αιώνα.