Η Ελλάδα και η Zωγραφική και Eγώ από την Lynne Cameron, Καλλιτέχνιδα
Έχω περάσει διακοπές στη Μάνη από την πρώτη μου επίσκεψη στη Στούπα στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Κάποια χρόνια εξερεύνησα άλλα μέρη της Ελλάδας, αλλά από τότε που άρχισα να έρχομαι στην Καρδαμύλη, διαπιστώνω ότι όλα όσα χρειάζομαι είναι εδώ. Τα χρώματα, το μπλοκ σχεδίασης και οι καμβάδες μου έρχονται μαζί μου και κάθε καλοκαίρι προσφέρει μια νέα καλλιτεχνική πρόκληση.
Νομίζω ότι οι θεοί πρέπει να γελούν όταν εμείς οι καλλιτέχνες προσπαθούμε να ζωγραφίσουμε την Ελλάδα. Έχοντας παράσχει το τοπίο και το φως, μας παρακολουθούν εμάς τους θνητούς καθώς προσπαθούμε να αποτυπώσουμε κάτι από την ομορφιά της σε χαρτί ή καμβά.
Παρά το μεγαλείο των βουνών και της ακτογραμμής, η ιδιαίτερη ομορφιά που συναντάμε σε κάθε γωνιά είναι αυτή που μου μιλάει και την οποία θέλω να ζωγραφίσω.
Δεν είναι μια περιποιημένη ομορφιά, αλλά μια ομορφιά που λάμπει μέσα από μπερδέματα, ερείπια και ιστορία.
Χρώματα και σχήματα που αντηχούν τις αλληλένδετες ιστορίες ανθρώπων και φύσης. Σαν τα μπλε-μωβ λουλούδια του φυτού Morning Glory που τυλίχτηκαν γύρω από τη σκουριασμένη σιδερένια κατασκευή ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού. Ή το ξεθωριασμένο γκριζοπράσινο χρώμα που ξεφλουδίζει από τα παντζούρια ενός παλιού σπιτιού σε έναν στενό δρόμο. Μια μάζα από ροζ και πορτοκαλί μπουκαμβίλιες που ξεχύνονται πάνω από έναν τοίχο, και γλάστρες με κόκκινα γεράνια πάνω σε πέτρα και τιρκουάζ θάλασσα. Ένα πορτοκαλί σκάφος φυλαγμένο κάτω από ασημοπράσινες ελιές σαν να παραθέτει ένα μάθημα για τα συμπληρωματικά χρώματα. Και οι ίδιες οι ελιές, ειδικά οι παλιές, στριμμένες με σπηλιές και σπείρες μέσα στους κατακόρυφους κορμούς τους.
Το περασμένο καλοκαίρι πέρασα ώρες φωτογραφίζοντας και σχεδιάζοντας δέντρα, πειραματιζόμενος με τρόπους να τα ζωγραφίσω που θα μπορούσαν να αντανακλούν τον προσωπικό τους χαρακτήρα. Ξεκίνησα μια σειρά από «πορτρέτα ελιών» και όταν επιστρέψω στη Μάνη, θα συνεχίσω αυτό το έργο, αποτίοντας φόρο τιμής στην παλαιωμένη ομορφιά τους μέσα από την τέχνη μου.